Terug in het zadel

Bitcoin
Terug in het zadel
(Member blog door Johannes Sunnyfield ~ 9 mei 2018!)

Beste mensen,
Na de overweldigende ATH’s in 2017 met bijbehorende onbedwingbaar hysterische euforie leek de sky nog niet eens de limit.

De sky?? To the Moon zullen we gezamenlijk reiken. De sky? Ja, je zuster op een houtvlot zal je bedoelen!

Het dag en nacht obsessief schermstaren verhoogde mijn koortsige roes. Eten en drinken waren schamele bijzaak geworden. Seks leek iets volkomen onbeduidends uit een ver verleden. 

Het was de digitale goudkoorts die mijn leven beheerste. Gespannen leunde ik achterover, mezelf wentelend in zelfgenoegzaamheid, geen rooie cent uitgevend om maar zo snel mogelijk onmetelijke rijkdom te verwerven.

Het leven was goed. Dagelijks overspoeld met onmatige winsten maakte mijn eenzame obsessie sterke gevoelens los van onbeperkte onaantastbaarheid. Wow wat deed ik het goed! Wat was ik tróts op mezelf in deze koude maanden waarin de koersen tot ongekende hoogte stegen!

Maar toen… de kille kentering kwam. De daling zette zich geniepig sluipend in en in mijn diepste binnenste maakte zich langzaam een klamme verlammende paniek zich van mij meester.

De hemel kwam met donderend geraas naar beneden. Winsten verdampten als sneeuw voor de zon, rokende puinhopen achterlatend en ik huilde dagen en nachten als een kleine jongen die fortuinen aan knikkers had bezeten en nu genoegen moest nemen met een paar overgebleven grijpstuivers.

Toen de zon steeds feller ging schijnen de afgelopen weken keerde het momentum. Voorzichtig meldden zich de eerste bulls aan het front, maar gedesillusioneerd als ik was verbleef ik in volledige onwetendheid ver van computerschermen, tablets, telefoons. Als een struisvogel zat ik maandenlang diep met mijn kop in het zand. Ik dorst niet meer te kijken naar nieuws en koersontwikkelingen, bang dat het slechts een kinderlijke droom was geweest, overvloedig gevoed door een wens die de vader van de gedachte was.

Heter en heter werd het buiten, zo vroeg in het jaar. Mijn verzwakte constitutie dwong me op de knieën tot gisteren 8 mei 2018 het onvermijdelijk noodlot leek toe te slaan, een onverkwikkelijk sterven was dichtbij.

Tot het uiterste zou ik moeten gaan om mij het afgeleefd vege lijf te redden.

Na een lang verdiende lethargische winterslaap zijn de laatste dagen namelijk een ware hel geweest. Gruwelijke dagen beproefden mijn uiterst zwak gestel, langzaam maar onverzettelijk de buitentemperaturen tot extreme hoogten dwingend, tot mijn dichte gordijnen de beklemmende hitte niet meer tegenhouden konden.

Door het leven zwaar getekend, uitgemergeld als een haveloos hoogbejaarde tandeloze kater met ongezonde kale plekken in zijn vaalkleurige vacht lag ik erbarmelijk te creperen tussen de klamme lappen.

Een woedende hitte roffelde met megalomaan narcistisch vertoon koortsachtig ijlend naar beneden vanaf mijn vergeelde plafond met door de jaren vermenigvuldigde vocht- en schimmelplekken die als in een kolkend delirium hun vuig obscene kleuren op geraffineerd caleidoscopische wijze mijn deerlijk uitgeputte brein schril hikkend van de lach in eendrachtige samenwerking tormenteerden.

Roodgloeiend zware loden staven bonkten onophoudelijk met onmetelijk ruwe bestialiteit tegen mijn slapen, totaal onverschillig, alsof ze werden aangestuurd door een op hol geslagen krankzinnig geleerde die willens en wetens de Grote Mysteriën des Levens wil ontrafelen niet meer dan uit een vage, ondefinieerbare fascinatie die door geen sterveling onder woorden zal kunnen woorden gebracht, slechts alleen omdat geen mens zichzelf of een ander tot in het diepst van zijn of haar ziel kan doorgronden.

Schade die hierbij wordt gegenereerd aan wezens zijn door Hem tot bijzaak verheven. Het doel heiligt tenslotte de middelen en de onderste steen boven halen is van immens grotere importantie dan een nutteloos geworden persoon zoals ik.

Gewoon transpireren deed ik niet, o nee! Ongebreideld lag ik druipend te zweten als een otter, mijn muffe bedstee veranderd in een waterbed gevuld met mijn luie zweet.

Steeds heter werd het: “Zouden ze dit bedoelen met eeuwig branden in de hel, verlaten door Jan en Alleman, familie, God en Moederland”? Dat waren mijn benauwde gedachten.

“Wie ben ik dat ik zulks doorstaan moet”? 

Verteerd door deez’ wanhopig tormenterende mentale formaties werd mijn brein in sneltreinvaart aangevreten door schier onmetelijk ondraaglijke angsten.  “Is dit de dag dat Magere Hein me uitleveren zal aan de Grijnzende Man met de Zeis?”

Zo heb ik heel de dag intensief liggen piekeren. Het bestaan ging vandaag vér over mijn grenzen.

Nu het laatste sprankje levenskracht mijn lichaam leek te verlaten besloot ik uit mijn schulp te komen en de confrontatie met mijn lot niet langer uit de weg te gaan en toen ik voor het eerst sinds maanden de moed bijeengesprokkeld te hebben om de grafieken te bestuderen kwam er voor het eerst een bleke glimlach op mijn gezicht: misschien heeft Bill Gates geen gelijk, net als al die andere conventionele miljardairs die Crypto op georganiseerde wijze bashen. Voorzichtig vatte ik de moed om weer proberen te hopen.

De buiten temperaturen lijken te gaan dalen, ik trek me aan mijn eigen haren uit de bodemloze goot en heb misschien een reden om trots te zijn. In al mijn pathetisch zelfmedelijden bewees ik een man te zijn die weliswaar huilde als een kind en jankte als een aangereden hond wiens voorpoten moeten worden geamputeerd. Mij hebben ze er niet onder gekregen, ik ben niet onder de druk bezweken. Ik zit weer in het zadel en ben er nog. Weliswaar nog bevend als een riet en zwaar getraumatiseerd,

maar dat gaat vast wel weer over

~ Johannes Sunnyfield ~
9 mei 2018

Meester Bitcoin Community lid


Wil je ook voor het Meester Bitcoin platform bloggen?

Laat het ons weten info@meesterbitcoin.nl of spreek Meester Bitcoin via PM aan in de Slack.

De top-10 munten van deze maand direct bekijken? Dat kan direct op de Meester Bitcoin Slack (Forum). Lid worden is 100% gratis. Registreer je vandaag nog en mis niets!

Lees meer over de VIP voordelen.

Ledger nano S